آیا قیمت ها متوقف می شود؟ – جواب منفی


اما اینکه چرا این موضوع را انتخاب کردم، بخشی از آن به این برمی گردد که وقتی در جمع بیرون می رویم و با مردم صحبت می کنیم، وقتی با خودمان خلوت می کنیم، متوجه چند مشکل می شویم که نشان می دهد حالمان خوب نیست.
در خیابان هایی که دور می زنیم، نه تنها در کلان شهرها، بلکه در شهرهای کوچک نیز همین وضعیت را داریم که زباله جمع کن ها افزایش یافته اند. این در حالی است که زباله جمع کن ها سعی می کردند در تاریکی شب کار کنند، به خصوص اگر اهل محل باشند و ترجیح می دادند در صورت قرار دادن وسیله ای در کنار سطل زباله، از تاریکی شب برای حذف بی سر و صدا استفاده کنند. اما الان اینطور نیست و مردم محلی شب ها نمی آیند تا ببینند چه زباله هایی را می توانند جمع آوری کنند، بلکه روزها این کار را انجام می دهند.

نکته دوم حضور افراد در سنین مختلف در حوزه مدیریت پسماند است. الان ایرانی و غیر ایرانی هستند که زباله جمع می کنند. وقتی به یک دلال محلی می روید و با او صحبت می کنید، او هم از گرانی اجناس و خرید کم مردم و ناتوانی در پرداخت اجاره می گوید. یعنی تاجر محلی هم چشم اندازی ندارد. با اینکه ممکنه بعضی جاها گران باشه ولی جاهایی هم که با چشم خودم دیدم و حس کردم با شرمندگی اعلام می کنه که امروز نسبت به دو روز پیش قیمتش افزایش پیدا کرده و فاکتور خریدش رو نشون میده که باعث میشه دروغ نگه. به مشتریانش

READ  عدم حضور در کلاس های دانشگاه تهران؟

در صحبت هایی که با افراد دیگر می کنیم، با ادبیات و شکل های مختلف همین را می گویند. در واقع به نوعی همین موضوع را اعلام می کنند. وقتی سراغ افراد با نیازهای ویژه مانند بیماران، معلولان و خانواده های نیازمند می رویم، می بینیم که آنها بیشتر رنج می برند و مشکلاتشان عمیق تر است، درآمدی ندارند، فرصت چانه زنی در اقتصاد ندارند.

قیمت داروها گران می شود، مایحتاج اولیه گران می شود، اجاره بها گران می شود، هزینه ایاب و ذهاب بالا می رود. بنابراین، به عنوان یک شهروند که یک کارمند عادی هستم، احساس خوبی ندارم. من هم مانند بسیاری از شهروندان نمی دانم این قیمت ها تا چه زمانی ادامه خواهد داشت.

* رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران
* چاپ شده در روزنامه آرمان ملی / دوشنبه 16 خرداد 1401


منبع

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا